Skip to content

SON

Benimle yürümeni isterdim.
Geçtiğim yollardan geçmeni, gördüklerimi görüp işittiklerimi duyabilmeni.
Aynı uçurumdan aynı arabanın içinde yuvarlanabilelim isterdim.
Aynı kolilerin üzerinde uyumuş olmayı ve aynı yaz aylarını dondurma yiyemeden geçirmiş olmayı.
Keşke beraber bekleseydik babamı; bir çocuğun dünyaya gelmeye hazırlandığı süre boyunca…
Ve keşke aynı pencereden bakabilseydik hayata.
“Dinlemiyor insanlar, bence anlatamadım” diyor Kalben.
Den den koyup iki damla göz yaşıyla hikayemi noktalıyorum.

 

Published inGenel

Be First to Comment

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

*